مهارت های ترجمه متون

انواع ترجمه

به‌طورمعمول برای ترجمهٔ متن‌ها، نوع متن تعیین‌کنندهٔ شیوهٔ ترجمه است. ترجمهٔ متن‌ها به دو قسمت تقسیم می‌شوند:1 – ترجمه معنایی 2- ترجمهٔ ارتباطی که هریک را در ادامه به‌اختصار توضیح می‌دهیم.

1- ترجمه معنایی: هنگامی‌که متنی داشته باشیم و ما آن را ترجمه معنایی کنیم درواقع مفهومی که ما ترجمه کرده‌ایم نزدیک‌ترین معنا ازنظر ساختار معنایی زبان مقصد موردنظر ما است. فردی که متن را مورد ترجمه قرار می‌دهد سعی براین دارد که کمترین تغییرات را در معنی واژگان و یا دستور زبان ایجاد کند. به عبارتی مترجم در هنگام ترجمه، لغت به لغت را از زبان مبدأ به زبان مقصد می‌برد. به این نوع ترجمه اصطلاحاً ترجمه وفادار به متن می‌گویند و نوع عملکرد آن شبیه به ترجمه تحت الفظی است. همان‌طور که ابتدای من گفته شد ترجمه بر اساس نوع متن صورت می‌گیرد و از این شیوهٔ ترجمه برای متن‌های توصیفی و یا ترجمه متون و کتاب‌های مذهبی استفاده می‌گردد.

2- ترجمه ارتباطی: در این نوع ترجمه پیام و مفهوم جملات متن به رایج‌ترین کلمات و رایج‌ترین ساختار دستور زبان، از زبان مبدأ به زبان مقصد برگردانده می‌شود این نوع ترجمه ازلحاظ شیوهٔ ترجمه و عملکرد آن در متن، نقطهٔ مقابل ترجمه تحت الفظی قرار دارد از این نوع ترجمه برای متن‌های غیر توصیفی و متن‌های اطلاعاتی استفاده می‌شود.

 

آنچه برای ترجمه متون باید بدانیم

در این قسمت به ویژگی فنون ترجمه معنایی و ترجمه ارتباطی می‌پردازیم. برای شناسایی و آموزش بهتر این دو شیوه باید بدانیم که مانور واحد ترجمه در شیوهٔ ترجمه معنایی بر روی «کلمات» است ولی در ترجمهٔ ارتباطی بر روی «جمله» است. البته در حالت‌هایی هم مشاهده‌شده است واحد ترجمه بند یا پاراگراف است. مترجمان عزیز باید توجه داشته باشند که کلمه را در قالب جمله و جمله را در قالب متن معنا کنند. در حیطهٔ ترجمه واژگان و درک کردن مفهوم جملات باید از اطلاعات خود درزمینهٔ متن به ترجمه برسانند و یا بادانش خود بازی با کلمات کنند و از درایت خودشان کمک بگیرند و وارد عمل شوند. باید این نکته را مدنظر داشت که این دو شیوهٔ در مقابل هم نیستد و اختلافی باهم ندارند ولی این انتخاب مترجم است که به کمک دانش و اطلاعات خود و با توجه به متن مورد ترجمه، یکی از این دو روش را برگزیند و شروع به کار کند.

یکی از وظایف مهمی که یک مترجم بر عهده دارد امانت‌داری وی به متن است. امانت‌داری مترجم به متن می‌تواند متغیر و نسبی ‌باشد. منظور از امانت‌داری در متن این است که گاهی در بعضی متن‌ها، مثلاً متن‌های فلسفی که مفهوم کلمات مهم است باید کلمات متن را بامعنی دقیقاً آورده شود و باید معانی هر کلمه را دقیقاً انتقال دهیم زیرا هر کلمات در متن‌های فلسفی از جایگاه مهمی برخوردار هستند. دیگر مفهوم امانت‌داری این است که در بعضی متون به‌طور مثال متون ادبی اصلاً نیازی نیست که معنی کلمه به کلمه آورده شود بلکه هدف از انتقال و ترجمه این‌گونه متن‌ها تأثیرگذاری و انتقال حس متن است نه اینکه ما لفظ به لفظ را بخواهیم معنا کنیم و در جمله چیدمان بدهیم.


نظرات (0)

    نظر بدهید